Je bouwt een dierentuin. Dat is de pitch, en hij is precies zo eenvoudig als hij klinkt, wat wil zeggen: helemaal niet eenvoudig. Want zodra je gaat nadenken over wat een dierentuin eigenlijk is, sta je tot je enkels in een moeras van logistiek, ethiek, ruimtelijke puzzels, en de ongemakkelijke vraag of de souvenirwinkel naast het reptielenhuis moet of naast het restaurant.

Somewhere in the mists of an uncharted island, ancient ruins are waiting to be discovered by exactly the sort of people who should probably leave ancient ruins alone. You are one of those people. You have a notebook, a magnifying glass, and the unshakeable conviction that whatever is lurking in that temple will be fine once you've catalogued it.

In dit middelzware eurospel, uitgegeven door Osprey Games, duiken spelers in de oorsprongsmythe van de Inca. Elke speler vertegenwoordigt één van de eerste clans van Tawantinsuyu, die samen met de Ayar-broers en -zussen op reis gaat.

There is a forest. In this forest live cats, birds, mice, foxes, and one suspicious-looking raccoon with a sword. They are at war. Not a polite, chess-like war of manoeuvre and counter-manoeuvre, but the ugly kind — the kind where supply lines matter more than heroics, where a popular uprising can undo months of careful empire-building, and where the raccoon just nicked your crossbow while you were busy arguing with the birds.

The Sultanate of Naqala needs a new ruler, and the method of selection is, as these things tend to be, profoundly undemocratic. You will not be voted in. You will not inherit. You will instead shuffle coloured wooden people around a grid of desert tiles until you have accumulated more points than everyone else at the table, at which point you are declared Great Sultan, a title that sounds magnificent right up until you realise you earned it by being very good at picking up and putting down meeples.

Somewhere in the second century of board gaming's modern era, a Swedish chemist with a PhD and a family full of enthusiastic playtesters sat down and asked himself: what if making an entire planet habitable was, fundamentally, an accounting problem?

Er is een moment in elk potje Wonderland’s War (meestal ergens in de tweede ronde, meestal als je te veel aanhangers hebt ingezet in een regio die je niet kunt winnen en te weinig in een regio die je móét winnen) waarop je in je zak grijpt, de fiches onder je vingers voelt verschuiven, en met absolute helderheid beseft dat wat je er nu uittrekt de komende vijftien minuten van je avond zal bepalen.

Luthier is een strategisch worker placement spel in de wereld van de klassieke muziek, waarin spelers instrumenten bouwen, beschermheren aantrekken en optreden om prestige te verdienen. Met een uniek systeem van verborgen biedingen dat de volgorde van acties bepaalt, verschillende strategische routes en een sterk thema biedt het een rijke en belonende ervaring voor spelers die houden van complexe spellen met veel keuzes.

Er bestaat een bepaald soort bordspel dat zich verzet tegen aanbeveling. Niet omdat het slecht is, maar omdat het goed is op manieren die vreselijk klinken zodra je ze hardop uitspreekt. “Je gooit twee dobbelstenen en legt zeshoekige tegels op een persoonlijk landgoedbord om overwinningspunten te scoren via meerdere overlappende mechanismen.” Je kunt in real time het licht in iemands ogen zien doven.

In Forestry draait alles om bomen en hout. Je kruipt daarbij in de huid van een bosbeheerder. Aan jou de taak contracten te vervullen, maar zorg wel dat je daarbij het ecosysteem in balans houdt.