Schadenfreude

Schadenfreude zet alles wat je van een stekenspel kent lekker op zijn kop. Je speelt met drie tot vijf personen en volgt netjes de gevraagde kleur, want dat móét. Maar de steek winnen doe je niet met de hoogste kaart. Nee, degene die de op een na hoogste kaart van de aangespeelde kleur legt, pakt de buit. Dat vraagt om een heel ander soort nadenken aan tafel. De winnaar van een steek verzamelt zijn kaart plus alle kaarten die niet de kleur volgden. Maar let op: van elke waarde mag je maar één kaart in je stapel hebben. Krijg je er een tweede bij, dan verdwijnen ze allebei. Sommige kaarten tellen zelfs negatief, dus je wilt niet zomaar alles binnenhalen. Aan het eind van een ronde tel je de waardes van je kaarten bij elkaar op. Het spel stopt zodra iemand boven de 40 punten uitkomt. En hier zit de grap: wie het dichtst bij 40 zit zonder eroverheen te gaan, wint. Te veel punten pakken is dus net zo gevaarlijk als te weinig. In een klein half uurtje balanceer je samen op dat randje, waarbij je elkaar graag een puntje te veel gunt.