The Old Kings Crown review

Eerie Idol Games | 1 tot 4 spelers | 14+ | 60-120 minuten

Een tweespelerperspectief op The Old King’s Crown.

The Old King’s Crown is misschien wel een van de interessantste spellen die het afgelopen jaar zijn verschenen. Met vier asymmetrische facties en behoorlijk wat directe interactie lijkt het op het eerste gezicht gemaakt voor een volle tafel. Toch heeft het ons juist met twee spelers enorm verrast.

Ik kan alvast verklappen dat ik The Old King’s Crown fantastisch vind. Met twee spelers werkt het uitstekend en ik vermoed dat drie spelers misschien zelfs de ideale bezetting is. Met vier hebben we het nog niet gespeeld, dus daar kan ik nog geen definitief oordeel over geven. Wel kan ik uitleggen waarom ik verwacht dat het spel met iedere extra speler een stuk onvoorspelbaarder wordt.

Eenvoudige basis, lastige keuzes

In de basis is The Old King’s Crown helemaal niet zo ingewikkeld. Dat betekent overigens niet dat het makkelijk is. De regels zijn redelijk te overzien, maar de keuzes laten je hersenen flink werken.

Je speelt kaarten uit je hand in drie gebieden en probeert daar meer kracht te verzamelen dan je tegenstander. Wie een gebied wint, krijgt punten en vaak nog een extra voordeel.

Dat klinkt eenvoudig, maar je kaarten kunnen veel meer dan alleen kracht leveren. Een deel van je hand gebruik je om je factie sterker te maken. Dat gebeurt via een veiling aan het begin van iedere ronde. Kaarten die je later overhoudt, kun je weer op andere manieren inzetten.

Je begint normaal gesproken met zes kaarten. Eén daarvan gebruik je voor de veiling. Daarna verdeel je kaarten over de drie gebieden. Sommige kaarten laten je extra kaarten plaatsen, kaarten terugnemen of op een andere manier ingrijpen voordat een gebied wordt afgehandeld.

Daardoor draait het nooit alleen om de vraag wie de hoogste kaart speelt.

Ook de volgorde waarin de gebieden worden afgehandeld is belangrijk. De speler die als laatste aan de beurt is, bepaalt die volgorde. Natuurlijk zijn er ook weer facties en kaarten die daar invloed op kunnen uitoefenen. Sommige kaarten verdwijnen zelfs uit een gebied om vervolgens mee te doen aan de volgende confrontatie.

Dat maakt iedere ronde behoorlijk onvoorspelbaar.

Alles kan veranderen

De beloningen voor het winnen van gebieden verschillen sterk en kunnen meteen invloed hebben op wat je later in de ronde wilt doen.

Heb je na deze confrontaties nog kaarten over, dan kun je ze gebruiken bij de drie councils. Ook daar zijn verschillende voordelen te verdienen.

Juist daar laat The Old King’s Crown zijn echte karakter zien. Het spel geeft je voortdurend manieren om situaties te veranderen, regels tijdelijk naar je hand te zetten en plannen van andere spelers te verstoren.

Je probeert natuurlijk te bedenken wat je tegenstander van plan is, maar volledig voorspellen lukt bijna nooit. Misschien denk je precies te weten wat iemand gaat doen en verdwijnt ineens de kracht waarop je zelf rekende. De interessante vraag is dan niet alleen wat een speler doet, maar ook wat hij daarvoor heeft moeten opgeven.

Dat zorgt voor een voortdurende spanning tussen plannen en improviseren.

Waarom twee spelers zo goed werkt

The Old King’s Crown doet me regelmatig denken aan Arcs van Leder Games. Beide spellen geven spelers veel ruimte om elkaar dwars te zitten en situaties compleet te veranderen.

Met twee spelers blijft dat voor mij nog goed te volgen. Je kunt redelijk inschatten wat je tegenstander probeert te bereiken, zonder dat het spel voorspelbaar wordt. Tegelijkertijd zijn er zoveel mogelijkheden om plannen te veranderen dat je nooit volledige controle hebt.

Ik vermoed dat drie spelers die dynamiek nog interessanter kan maken. Met vier verwacht ik dat het een stuk chaotischer wordt, simpelweg omdat er nóg meer plannen, kaarten en effecten tegelijk door elkaar lopen. Dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn. Wie juist geniet van een tafel waarop alles voortdurend verandert, kan dat waarschijnlijk geweldig vinden.

Maar dat is voorlopig een verwachting. We moeten hem eerst nog met vier spelen.

Indruk

Het spel ziet er werkelijk prachtig uit. De illustraties, het materiaal en de algehele productie passen bij hoe ambitieus The Old King’s Crown aanvoelt.

Wat mij vooral bijblijft is hoeveel ruimte het spel geeft om elkaar te beïnvloeden. Je bent nooit alleen met je eigen bordje bezig. Bijna iedere keuze kan gevolgen hebben voor iemand anders, en je moet voortdurend opnieuw bepalen wat je plan nog waard is.

Dat maakt het ook behoorlijk intens.

En juist daar zit voor mij persoonlijk de kanttekening. Een aantal jaar geleden waren spellen als The Old King’s Crown en Arcs waarschijnlijk precies wat ik het liefst speelde. Tegenwoordig merk ik dat ik vaker behoefte heb aan iets minder mentale druk aan tafel.

Dat maakt The Old King’s Crown niet minder goed. Integendeel. Het is een bijzonder sterk ontworpen spel met veel interactie, verrassende wendingen en enorm veel ruimte om het spel naar je hand te zetten.

Maar rustig achteroverleunen zit er niet bij. The Old King’s Crown vraagt voortdurend je aandacht. En als dat precies is waar je naar op zoek bent, zit hier ontzettend veel spel in.

In de basis is het namelijk niet het meest ingewikkelde spel op de markt. Begrijp me goed: de keuzes zijn een hele uitdaging en laten je hersenen flink werken. Maar als je niet zoveel geeft om wie er wint, speelt het best eenvoudig. Je speelt kaarten uit je hand in de drie gebieden en kijkt wie de meeste kracht heeft verzameld om te winnen in dat gebied. Dit levert punten en andere voordelen op.