Author name: Eege van Kapitein Spel

Sta eens heel even stil bij het kaarthoesje.Het is een klein ding. Een doorzichtig plastic omhulsel. En toch. In Unstoppable is het kaarthoesje ongeveer het hele punt.

Too Many Bones is geen spel dat je “even probeert”. Het is in feite meer zoals een bijzondere fles wijn. Je laat de doos een tijdje in de kast staan. Zo nu en dan kijk je er eens naar en het spel lijkt een aanlokkelijke blik terug te werpen…

De meeste spellen over kolonisatie zetten je op de schepen. Hier is het net anders: je zit niet op de schepen, jij bent een eiland.

Een horizon is, technisch gesproken, het verste punt dat je kunt zien vanaf de plek waar je staat. Het is geen vast ding. En dat is, min of meer, de centrale mechaniek van Vantage.

Denk even terug aan vroeger, de Bosatlas.

Het is een boek met kaarten. Kaarten hebben een bijzonder nuttige eigenschap: ze vertellen je waar je bent ten opzichte van alles eromheen, en dat blijkt precies het soort informatie dat ineens buitengewoon belangrijk wordt zodra je het niet meer hebt.

Er bestaat een bepaald soort herinnering die toebehoort aan zevenjarigen die een film zien waarvoor ze eigenlijk net iets te jong zijn, in een kamer die net iets te donker is, op een tijdstip dat net iets te laat op de avond valt.

De dood is, in Slay the Spire, geen tegenslag. Het is het lesprogramma.

Je gaat dood. Je verliest alles, het zorgvuldig opgebouwde deck, de relics die je in twee Acts hebt verzameld, de synergieën die eindelijk begonnen samen te vallen tot iets dat verdacht veel op schoonheid leek. Alles weg.