Wees gewaarschuwd: dit spel is ernstig verslavend. In eerste instantie dacht ik dat de titel ‘Unstoppable’ sloeg op het feit dat je SF-held al snel zó sterk zouden worden door alle vaardigheden, wapens en uitrusting die tijdens het avonturieren worden vergaard, dat geen enkele vijand ‘m nog zou kunnen tegenhouden. Maar nee. Je begint doorgaans weliswaar bedrieglijk voortvarend, maar je wordt al na een aantal beurten volledig in de pan gehakt. Maar dan dus ook echt he-le-maal in mootjes. Verbluft vraag je je af hoe dit toch in oorlogsnaam zo plotseling kon gebeuren?! En daarna besluit je verbeten om het nog een keer te proberen. En nog een keer. Totdat stoppen … eigenlijk helemaal niet meer een optie is.

Unstoppable is een deckbuilder en Card Crafting-spel in een setting die hier en daar wel een klein beetje aan Star Wars doet denken, al is het door George Lucas gecreëerde universum vanzelfsprekend vele malen groter en veelomvattender dan de (slechts) drie planetaire werelden die we hier aantreffen. De vier heroïsche hoofdpersonen waaruit we kunnen kiezen (Kai Silver, Zephyr, Tiberius Plex of Julida) bewegen zich tussen dit drietal planeten (Ceres II, Virenos en Mithras), hebben verschillende politieke en/of economische interesses, streven verschillende doelen na en zijn gelieerd aan de diverse rassen en facties die zich in dit stukje van het heelal bevinden. Ieder voor zich hebben de helden unieke vaardigheden en een aantal van hen beschikt zelfs over ronduit magische innerlijke krachten. Hun wapentuig en defensieve uitrustingen zijn daarentegen overduidelijk staaltjes van futuristische technologie. We hebben dus in Unstoppable, net als in Star Wars, te maken met een interessante mix van Fantasy en Science Fiction. De thematische setting is niet alleen grafisch fraai vormgegeven, maar we treffen in de speldoos ook nog eens een boekwerkje aan waarin we in een aantal avontuurlijke hoofdstukjes alle vier helden tegenkomen, van de ene stadsplaneet naar de andere junglewereld worden gesleept en kennismaken met de op z’n zachtst gezegd boeiende (en opvallend vaak scherpgetande) flora en fauna aldaar.

Tot zover deze wat ruwe thematische schets. Er valt best nog veel over de karakters, hun specifieke kenmerken en de onderlinge verhoudingen te vertellen, maar het is vele malen leuker om als speler(s) zelf te ontdekken hoe in Unstoppable de werelden en hun bewoners precies in elkaar zitten en met elkaar verbonden zijn. Eén ding moet ik echter nog wel eventjes kwijt over de verhalende achtergrond: alles en iedereen wordt bedreigd door Gevaren van Kosmische Omvang. Die worden zelfs getypeerd als “wereld-beëindigend”. En er moet dus op existentieel niveau worden geknokt tegen schier onoverwinnelijk lijkende Eindbazen en hun hordes ondergeschikten.

Unstoppable zit op spelmechanisch vlak enorm ingenieus in elkaar. Ja, het is een deckbuilder en je streeft er dus naar om een zo effectief mogelijk deck te bouwen, maar met name het feit dat je daadwerkelijk de kaarten zélf in elkaar mag knutselen, door twee, drie en soms zelfs vier kaartgedeeltes over elkaar heen in een plastic hoesje te schuiven, vind ik werkelijk fantastisch. Een minpuntje is wel dat de dunne kaart(gedeeltes) met uitsteeksels helaas wat kwetsbaar zijn. Niet te overhaast de boel over elkaar heen schuiven, dus!

Het basisidee van een voorkant van zo’n kaart, het zogenaamde Core-gedeelte, met daarop de krachten en vaardigheden van jouw held, en een achterkant van diezelfde kaart, het zogeheten Threat-gedeelte, waarop te overwinnen vijanden staan, vind ik eenvoudigweg briljant. Daar komt nog eens het geniale gegeven bij dat je natuurlijk maar al te graag Upgrades uit de Upgrade-markt aanschaft voor je met pijn en moeite verworven galactische Credits, om bijvoorbeeld nóg meer slagkracht te krijgen, maar dat je je dan nog wel eventjes heel goed moet realiseren dat je maar al te vaak op hetzelfde moment de op de achterkant van de kaart aanwezige bedreiging óók weer een stukje sterker maakt.

Qua spelhandelingen ga ik, net als bij de thematische setting, in deze bespreking niet alles tot in detail behandelen. Laten we het er op houden dat er een uitermate krachtig kaartendeck moet worden gecreëerd en dat er voortdurend steeds sterker wordende onderkruipsels moeten worden overwonnen, met als einddoel het uitschakelen van een verbazingwekkend sterke Eindbaas. De kunst is om de juiste synergieën te vinden en elkaar activerende of versterkende kaarten en kaartonderdelen bijeen te sprokkelen. Ondertussen moet je dus goed opletten dat je bedreigingen op de achterkanten van diezelfde kaarten niet al te krachtig maakt, want door het verstrijken van de tijd, of meer specifiek: de voortschrijdende stapjes na elke spelersbeurt op het Gevarenspoor op de Eindbaaskaart, wordt al dat tuig al halverwege het spel onhoudbaar sterk … tenzij je als held zelf inmiddels met een arsenaal aan enorm krachtige combo’s bijna niet meer te stoppen bent.

Maar uit (ruime) ervaring kan ik zeggen dat je dat laatste echt niet zomaar voor elkaar hebt. Nadat ik voor de twaalfde (of was het inmiddels de dertiende?) keer met volle overgave in het stof had gebeten, begon ik me terdege af te vragen wat ik nou eigenlijk verkeerd deed. Al die keren had ik namelijk de eerste van de drie Eindbazen (de zogeheten Harbinger (een wat Lovecraftiaans aandoend gedrocht) maar amper voor de helft weten te verwonden.

Misschien moest ik het eens een keer samen met een medespeler proberen? Unstoppable mag dan weliswaar onderdeel zijn van de Solo Hero Series van Renegade Game Studios, maar je kunt het wel degelijk als coöperatief tweespelersspel spelen. Je krijgt dan alleen wel twee Battlefields gevuld met vijanden voor de kiezen (die je overigens, net als in Slay the Spire, wel op elkaars slagvelden mag bestrijden). O ja, en ook niet geheel onbelangrijk om te vermelden: de Eindbaas krijgt twee keer zo veel Gezondheidspunten. Nou ja, je voelt ‘m al aankomen: ook met z’n tweetjes gingen we al gauw roemloos ten onder.

Kijk, daar worden we nou oprecht… blij van.
Dit was (en is) nog eens een uitdaging van formaat!
Nogmaals geprobeerd. Plus verloren.
En ook solo ging ik vrolijk (hoewel enigszins knarsetandend) verder.

Het goede nieuws is dat ik ergens tussen de zeventiende en drieëntwintigste keer spelen tot het inzicht kwam dat ik toch echt minder kaartbouwplannen voor de langere termijn moest maken en alles op alles moest zetten om eerst maar eens de voor de hand liggende problemen op bijzonder korte termijn moest zien te overleven. Minder strategisch en meer tactisch te werk gaan dus. En tot mijn eigen stomme verbazing ging die vermaledijde Harbinger op een gegeven moment toch zomaar ineens neer.

Het werkte dus!
Eventjes.
Want bij de tweede (samengestelde) Eindbaas ging het na bijna zeventig procent van de af te leggen weg vol gevaren toch weer vre-se-lijk mis.

En dan te bedenken dat ik het spel ook nog eens op de laagste moeilijkheidsgraad speel …
Heerlijk.

Unstoppable?
Inderdaad, er is geen haar op mijn hoofd die het ook maar durft te overwegen om ermee op te houden.