Een horizon is, technisch gesproken, het verste punt dat je kunt zien vanaf de plek waar je staat. Het is geen vast ding. En dat is, min of meer, de centrale mechaniek van Vantage.

Denk even terug aan vroeger, de Bosatlas.

Het is een boek met kaarten. Kaarten hebben een bijzonder nuttige eigenschap: ze vertellen je waar je bent ten opzichte van alles eromheen, en dat blijkt precies het soort informatie dat ineens buitengewoon belangrijk wordt zodra je het niet meer hebt.

Er bestaat een bepaald soort herinnering die toebehoort aan zevenjarigen die een film zien waarvoor ze eigenlijk net iets te jong zijn, in een kamer die net iets te donker is, op een tijdstip dat net iets te laat op de avond valt.

De dood is, in Slay the Spire, geen tegenslag. Het is het lesprogramma.

Je gaat dood. Je verliest alles, het zorgvuldig opgebouwde deck, de relics die je in twee Acts hebt verzameld, de synergieën die eindelijk begonnen samen te vallen tot iets dat verdacht veel op schoonheid leek. Alles weg.

Biedspellen zijn gebouwd op een eenvoudige en oeroude wreedheid: wat je uitgeeft om te winnen, kun je niet nog eens uitgeven. De fiche die de prijs veiligstelt, is de fiche die je hand verlaat. Overwinning is dus niet alleen een kwestie van iets graag genoeg willen. Het is een kwestie van het juiste willen op het juiste moment, je inhouden wanneer je je moet inhouden, en uitgeven wanneer wachten je uiteindelijk meer kost dan verliezen. Dat is, in wezen, de volledige discipline van de economie, samengeperst tot een handvol genummerde fiches en losgelaten op een maanverlicht bos vol vos-mystici.

De schildpad en de haas zijn weer bezig.

Deze keer houden ze geen wedloop door het bos, maar besturen ze er een…